وب نوشته های ساسان امیرکلالی

در دومین روز جشنواره به نظر می رسد نه تنها عزمی برای بهترشدن این دوره نسبت به سایر دوره ها دیده نمی شود بلکه تلاش زیادی شده تا یکی از بدترین دوره های جشنواره فیلم فجر در مشهد را از سر بگذرانیم.. عملا امسال شاهد بی برنامگی های فراوانی در برگزاری جشنواره هستیم. عدم تبلیغات محیطی در سطح شهر، فراهم نبودن جلسات نقد و بررسی آثار نمایش داده شده، عدم برگزاری مراسمی تحت عنوان افتتاحیه و ...  . بدتر از همه اینکه در هنگام نمایش فیلم در سالن اصغرزاده، به کرات شاهد قطع نمایش فیلم بودیم. گاه فاصله ی این قطع و وصل ها به اندازه ای بود که داستان فیلم را از یاد می بردیم. فکر می کنم وقتی می خواهیم مدعی برگزاری هم زمان جشنواره در مشهد باشیم به حداقل اصول و استانداردهای چنین رویدادی آگاه و در عین حال مقید باشیم.

به هر حال امروز سه فیلم نمایش داده شد که از بین آنها تنها فیلم " تلفن همراه رئیس جمهور " را توانستم تا به انتها تحمل کنم. سومین فیلم علی عطشانی پس از " دموکراسی تو روز روشن " و " در امتداد شهر " حاکی از علاقه ی شدید او به ساخت آثاری با موضوعات ملموس و بعضا حساس جامعه دارد. اما در پرداخت این موضوعات نه تنها موفق نیست بلکه به شدت ضعف دارد و قادر نیست تماشاگرش را با موضوع فیلم درگیر کند. فیلم، قصه ی کارگریست که سیم کارت سابق رئیس جمهور را می خرد و از این طریق دردسرهایی برای او بوجود می آید که در نهایت باعث توهم او می شود بنی بر اینکه واقعا رئیس جمهور است.

ایده ی فیلم ایده ای جالب است اما به نظر می رسد نتوانسته این ایده را به نحو قابل قبولی بسط دهد. کارگردان اثر پس از ساخت سه فیلم همچنان در سردرگمی به سر می بردو نمی تواند آن طور که باید از پس فیلم بر آید. فیلم سعی می کند نقدهایی به اوضاع جامعه داشته باشد اما این نقدها تنها در سطح باقی می ماند. اینکه سعی شود فیلم های انتقادی و سیاسی ساخته شود، خوبست اما نه اینکه به صرف انتقادی بودن متوسل به دادن یک سری شعار شد.

 

"بوسیدن روی ماه" رو دوست داشتم. فیلم خوب و دوست داشتنی ای بود. کم کم دارم به زوج اسعدیان و منوچهر محمدی ایمان میارم. اما کاش یک سکانس زودتر فیلم تموم می شد.

"روزهای زندگی" فیلم جنگی نه چندان خوبی بود که فرخ نژادش فیلم را نجات داده بود. به هر حال نمی شود از فیلم های جنگی انتظار زیادی داشت.

"در انتظار معجزه" بدترین فیلم صدرعاملی تاکنون است. کاری با فلسفه ی فیلم ندارم اما این فیلم نهایتا می شد در یک فیلم کوتاه جمع و جور شود. پریوش نظریه هم چیز دندان گیری از خود نشان نداد. فرخ نژاد هم که انگار در نقش های بی سر و صدا نمی تواند موفق باشد.

در روز سوم هم چنان سالن شهید اصغرزاده با مشکلات فراوانی در پخش فیلم روبروست.

 

فیلم پرواز بادبادک ها رو ترجیح دادم نبینم. گیرنده فیلم اول غفارزاده با بازی سعید راد، کارگردانی بدی نداشت. اما در مورد فیلمنامش بهتره صحبتی نداشته باشیم. چون چیزی برای گفتن نداشت.

اما گشت ارشاد، اولا که این فیلم به احتمال زیاد جزو فیلم های میلیاردی خواهد شد. دوما اینکه کارگردانی سهیلی و فیلمنامه نویسی اش یکی دو پله بهتر از کارهای قبلیش بود. اما درکل فیلم بیشتر ادای دینی بود به سینمای هند.

خوشبختانه سینمای سالن شهید اصغرزاده هم نسبت به روزهای اول خیلی بهتر شده.

فردا جشنواره نخواهم رفت. باید کلینیک برم.

 

روز ششم:

 

نارنجی پوش

نارنجی پوش رو در ادامه ی سیر نزولی مهرجویی می بینم. با یک حامد بهداد کنترل نشده که انگار هر کاری خواسته کرده. مهرجویی از دغدغه های فلسفی خودش داره به جمع کردن آشغالهای شهر میرسه. البته خوبه اما کاش عمیقتر به این قضیه می رسید.

 

یکی میخواد باهات حرف بزنه

یک یکتا ناصر فوق العاده که احتمال زیاد جایزه میگیره. و یک داستان خوبی که کارگردان از پس روایتش برمیاد. والبته تاثیری از درباره الی رو در رودست خوردن های تماشاگر به وضوح می بینیم.

 

یک سطر واقعیت

یک فیلم بد با بازی های بد با دیالوگ های بد.

 

ضدگلوله

یک فیلم کمدی نه چندان خوب. اگر مهدی هاشمی پارسال جایزه نمی گرفت امسال بهش جایزه می دادند.

 

قلاده های طلا

غافلگیرم کرد. خیلی خوشم اومد از ابولقاسم طالبی با اون سابقه ی بدش. یک فیلم خوش ساخت بدون شعار. فقط بعضی جاهاشو دوباره خراب کرده بود. اما در کل از فیلم خوشم اومد.

 

خوابم میاد

متاسفانه با اینکه بلیطشو خریدم اما راهمون ندادن. چه میشه کرد.

 

سلام بر فرشتگان

۱۵ دقیقه شو دیدم و خداحافظ.

 

بی خداحافظی

یک فیلم بد از فیلمسازی که فیلم های اولیشو دوست داشتم.