روز چهارشنبه برای کار عملی یکی از درس ها به مرکز توان بخشی کم شنوایان رفتم. به هر دانشجو دو کیس می رسید. بچه هایی که قبل از من رفته بودند از وضعیت روانی کیس هایشان به تنگ آمده بودند. خوشبختانه کیس های من سالم سالم بودند. جلسه اول بیشتر با مادرانشون مصاحبه می کردیم و در حد چند کلمه ای هم جهت برقراری ارتباط با بچه ها. کیس های من دو دختر ۴ ساله و ۶ ساله بودند. یکیشان فقط ترکی صحبت می کرد ( حد کم شنوایی شان پایین بود و با توان بخشی های انجام شده راحت صحبت می کردند ). با اون دختر بچه دیگه هم که اتفاقا خیلی با مزه بود ( چشم هاش سبز بود ) ارتباط خوبی برقرار کردم.

ولی در کل دیدن این بچه های معصوم که بیشتر مشکلشان ناشی از کم کاری های والدینشان بود دل آدم را به درد می آورد.