یادم رفت یه چیزی رو بگم. یه تعبیری که اون خانم از شخصیت الی و شباهت با خودش داشت و من خیلی ازش لذت بردم این بود: (( الی تو دریا غرق شد و من تو خونه دارم غرق میشم )).

بعد از یه مدت کم کاری می خواهم تکانی به خودم بدهم و اینجا را وارد فاز جدیدی کنم همچنانکه دیریست وارد فاز جدیدی از بازی زندگی شده ام.

۱) امروز روز الیست. درباره الی. اول صبحی تونستم بالاخره مطلبی که تو روزنامه اعتماد سال گذشته نوشته بودم رو پیدا کنم ( روزنامه ای که توقیف شد ) و بعد از آن هم در جلسه مصاحبه با مادر نیایش صحبت از الی شد. مادر نیایش زنی با افسردگی خفیف در زمینه ای از شخصیت وسواسی است که افسردگی را به دخترش منتقل کرده. طی دو جلسه مصاحبه بنا به گفته ی خودش توانسته بعد از سالها با فردی درد دل کند و به آرامشی نسبی دست یابد. توانسته برای علاقه هایش و خواسته هایش ارزش قایل شود. از آنجایی که شدیدا به تئوری سینما درمانی معتقدم نظرش را در مورد بهترین فیلمی که دیده جویا شدم و او نیز فیلم درباره الی را مطرح کرد. در طی صحبت هایش فهمیدم شخصیت خودش را به الی فیلم فرافکنی می کند. پس الی همچنان زنده است. او بخشی از هویت زنانه نسل ما شده است.

۲) فیلم جدید کریستوفر نولان شدیدا وسوسه ام کرده دوباره به نقد فیلم رو بیارم. فیلمی سرشار از ایده های بکر ولی مقهور همین ایده هایش شده. موضوعی جدید. شبیه به پدیده هارپ. در این فیلم آمریکایی ها به تکنولوژی جدیدی دست پیدا کردند که از طریق آن می توانند به ناخودآگاه افراد وارد شوند و افکاری را در ناخودآگاه آنها اصطلاحا بکارند. هر چند که همین تکنولوژی گریبانگیر زندگی عاطفی و شخصی طراح این ایده را می گیرد. پس پیشنهاد می کنم حتما فیلم را ببینید. ولی کاش می شد نولان فیلم عمیقتری از این ایده ی شگفت انگیز می ساخت.

۳) راستی هنوز کسی تونسته بفهمه چرا پاپیون این همه به زندگی دل بسته بود؟