۱) همین الان از سر فیلم The American میام. نسخه ی بروز شده ای از سامورایی ژان پیر ملویل و آلن دلون. ماجرای یک گنگستر تک و تنها ( از واژه ی تک افتاده لذتی نمی برم ) که پوچی محاصره اش کرده. زندگی ای فاقد شور و شوق، بدون عشق و محتاج به یک تکیه گاه. زندگی ای که در آن هیچ احساس امنیتی وجود ندارد حتی در خواب حتی در عشقی که در حال جان گرفتن است. فیلمی سرشار از سکوت، چه در بازی کلونی، چه در تصویر و چه در موسیقی.

نکته جالب توجهی که در بازی کلونی وجود داشت، پارادوکس خشونت گنگستری در لحظات ماموریت و کودک صفتی آدمی تنها در لحظات همراه با کلارا بود که کاراکتر جک را عمیق تر به تصویر می کشید.

۲) دارم خودم رو برای مراسم اسکار آماده می کنم. قبل از مراسم لیست خودم رو اینجا خواهم نوشت.

۳) سعی می کنم کمی بیشتر به اینجا برسم. سعی می کنم طبق روال قدیم به کامنت ها جواب بدم.